Digitaal tijdschrift  >  Basis Bio Regulatie Systeem

Basis Bio Regulatie Systeem

HET GROOTSTE VERGETEN EN VERWAARLOOSDE ORGAAN

HET BASIS BIO REGULATIE SYSTEEM

De Duitse patholoog Rudolf Virchow (1821 – 1902) heeft een radicale verandering in het medisch denken teweeg gebracht. Virchow stelde, dat ziekte veroorzaakt zou worden door verstoringen in de structuur en de werking van cellen. De cel als kleinste en min of meer zelfstandig onderdeel van het menselijk lichaam, kwam in het medisch denken en handelen centraal te staan. De cel is zodoende sinds ongeveer 1858, het belangrijkste doel van het regulier medisch onderzoek en handelen binnen de Westerse geneeskunde zoals die wordt onderwezen op de universiteiten. Uiteraard heeft dit positieve resultaten gehad, maar tegelijkertijd heeft men de totaliteit van het menselijk lichaam uit het oog verloren. Hoewel de cellen de basiseenheden van het leven zijn, die enerzijds zichzelf in stand houden door te groeien en op tijd te delen en anderzijds “weet hebben” van en in relatie staan tot hun omgeving, is de mens oneindig veel meer dan een verzameling cellen. Dat “veel meer” wordt vooral bepaald door het weefsel dat de cellen met elkaar verbindt. Dit verbindende of liever gezegd bindweefsel, wordt tegenwoordig aangeduid als Basis Bio Regulatie Systeem (BBRS). Het is in ons hele lichaam aanwezig en omvat ongeveer 60% tot 70% van het totale menselijk weefsel. In volume is het circa 3 maal dat van het bloed en dat wil dus zeggen zo’n 18 liter. In feite is het dus het grootste orgaan. In het midden van de vorige eeuw heeft vooral de Weense histoloog en embryoloog professor Pischinger op dit terrein verdienstelijk werk verricht. Zijn werk leidde tot een model van het BBRS, door Pischinger “Grundsystem” genoemd, dat in het bijzonder binnen de natuurgeneeskunde buitengewoon belangrijk is gebleken. In Nederland hebben celbioloog dr. R. van Wijk en medewerkers van de universiteit Utrecht veel onderzoek op dit gebied gedaan. Behalve “Grundsystem”, gebruikte Pischinger voor het de cellen verbindende bindweefsel, ook het begrip “Transitstrecke” (transportweg). Het is de weg die alle stoffen en informaties moeten gaan om de cellen te bereiken. De genetische mogelijkheden van de cellen bijvoorbeeld, komen uitsluitend tot zijn recht voorzover het BBRS dat toelaat. Er is hier dus een duidelijke relatie tussen structuur en informatie. We spreken daarom ook van “systeemregulatie”, die zich niet beperkt tot de eigen persoon, maar die de omgeving in de meest ruime zin, daarbij insluit. Bij omgeving valt te denken aan voeding, milieu, maar ook aan relaties en leefomstandigheden enzovoort. Steeds meer kennis wordt opgedaan over de invloed van maatschappelijke en psychische prikkels op regelsystemen zoals onder meer het hormoonstelsel en het immuunsysteem. Kenmerkend voor de op het principe van het BBRS berustende zienswijze in de geneeskunde is het holistische (“alles omvattende”) karakter ervan. Met name de klassieke natuurgeneeskunde bedient zich al lang van deze systeemregulatie door invloed uit te oefenen op regelsystemen. Voorbeelden van de meest  algemene methoden zijn massages inclusief reflextherapieën, baden en afgeleide behandelmethoden zoals neuraaltherapie, homeopathie, acupunctuur en bioresonantie. Deze benadering van systeemregulatie overstijgt daarmee de overwegend op de anatomie en fysiologie gebaseerde reguliere geneeskunde. Met andere woorden de op analyse (ontleding) gebaseerde wetenschap op basis van “meten is weten”.  Het holistische karakter past trouwens ook niet (meer) binnen het huidige gezondheidssysteem doordat dit gekenmerkt is door een toenemende specialisatie en daardoor verlies van het totaaloverzicht.

HET BELANG NOG STEEDS NIET VOLDOENDE DOORGEDRONGEN

Helaas hebben dus de inzichten van Pischinger en alle anderen na hem, de reguliere geneeskunde nog niet kunnen bereiken en ook binnen de natuurgeneeskunde is men er niet altijd voldoende van op de hoogte. In beide gevallen worden veel van de mogelijkheden om patiënten te helpen, gemist. Om een huis te bouwen is kennis van alleen bakstenen niet voldoende. Minstens zo belangrijk, zo niet nog belangrijker, is onder meer het cement dat de stenen bij elkaar moet houden. De ervaring leert ook hier weer, dat ontdekkingen in de geneeskunde veelal tientallen jaren nodig hebben om door te breken.

Wanneer we het BBRS, ook wel interstitium of matrix genoemd, nader onder de loep nemen, dan vinden we daarin capillairen, allerkleinste bloedvaatjes die ten behoeve van de aanliggende cellen, voedingsstoffen en zuurstof afgeven en afvalstoffen afvoeren. Naast deze bloedvaatjes zien we ook kleine lymfevaatjes; je zou kunnen zeggen, dat het lymfevatenstelsel eindigt en begint in het interstitium. Verder liggen er uiteinden van zenuwen die prikkels kunnen afgeven en opnemen. Het interstitium is doortrokken van zogenoemde collagene vezels, die heel veel zuren kunnen opnemen waardoor ze zwellen. De ogendiagnose maakt daarvan gebruik om de graad van verzuring vast te stellen. Het oog is het enige gebied dat direct zicht biedt op het bindweefsel. Deze zuren kunnen stijfheid en zelfs pijn veroorzaken. We zien dat heel duidelijk bij mensen die een lichamelijke topprestatie hebben geleverd. Overigens kan een voor een gezond mens gewone inspanning, een topprestatie zijn voor iemand met een aandoening. We zien dan soortgelijke klachten optreden. Te denken valt aan fibromyalgie en andere aandoeningen van het bewegingsapparaat. We vinden tenslotte specifieke cellen die tot het interstitium zelf behoren en die betrokken zijn bij de opbouw, organisatie en de functies van de interstitiële substantie. Het interstitium blijkt dus een in het gehele lichaam aanwezig orgaan met een eigen structuur en fysiologie. Wanneer in de natuurgeneeskunde wordt gesproken over het “interne milieu”, dan is het interstitium voor een groot deel daarvoor verantwoordelijk en toonaangevend. Het ligt immers geschakeld tussen enerzijds de cellen en anderzijds de aan- en afvoerende bloedvaten en lymfebanen. Behalve de uitwisseling van veel stoffen, vinden via de zenuwen neurale naast hormonale interacties plaats. Het zijn chemische en elektrische informatiestromen die mede invloed kunnen hebben op het interne milieu. De reguliere geneeskunde bedient zich van deze elektrische stromen bijvoorbeeld bij het Electrocardiogram ECG (“hartfilmpje”). In de natuurgeneeskunde is er de verbinding met onder meer bioresonantie. De toenemende zorg over de invloed van zendmasten, satelieten, mobiele telefoons, navigatiesystemen enzovoort op ons lichaam als regulatiesysteem, dient serieus te worden genomen.

Zoals collagene vezels in het interstitium zuren kunnen opnemen, zo kan het interstitium ook vocht en lymfe vast houden. We spreken dan van oedemen respectievelijk lymfoedeem. Oedemen ontstaan vaak doordat het hart niet (meer) voldoende kracht heeft om het bloed rond te pompen. ’s Nachts wordt het hart minder belast en het overtollige vocht kan dan worden uitgescheiden. Een verschijnsel is dan dat mensen één of meer keren ’s nachts uit bed moeten om te plassen. ’s Morgens zijn dan de benen weer dunner; het vocht is uitgescheiden. Pas wanneer het hart verder verzwakt, dan zien we dat het vocht ’s nachts niet meer voldoende wordt uitgescheiden. Op geleide van onder meer het ’s nachts plassen (nycturie genaamd), kan een indruk worden verkregen van de kracht van de hartfunctie. Water zakt in de regel naar de laagst gelegen delen en meestal zijn dat dan ook de benen. Het geven van “plaspillen” is een op het symptoom gerichte behandeling. Een therapie gericht op de oorzaak, zal in ieder geval mede de hartfunctie versterken. Oedeem in de benen kan ook ontstaan door spataderen, langdurig staan of zitten bijvoorbeeld een lange busreis of langdurige vluchten in een vliegtuig. Het zou hier te ver voeren nog andere soorten van oedemen op te sommen, maar er zouden er meer te noemen zijn. Lymfoedeem wordt veroorzaakt door stagnatie in de lymfestroom. Deze kan ontstaan door druk op de lymfevaten of door onderbreking ervan. Het laatste zien we na een borstamputatie wanneer ook de lymfeklieren in de okselholte worden verwijderd. Door middel van lymfemassage wordt door een heel lichte massage de weefselvloeistof in het interstitium in beweging gebracht om het zodoende uit een lichaamsdeel af te voeren. Het staat in contrast tot gewone massage die krachtiger is en zodoende dieper, vooral in de spieren doorwerkt.

NOGMAALS HET BELANG VAN HET INTERSTITIUM

Om vervolgens verder het belang aan te geven van het interstitium voor gezondheid en ziekte, is het goed te beseffen, dat bloeduitstortingen, ontstekingen en allergische reacties zich allemaal grotendeels afspelen in het interstitium. Hoe deze processen van het moment van het ontstaan tot herstel, exact verlopen, blijft hier verder onbesproken. Het doel van dit artikel is om duidelijk te maken, hoe belangrijk het interstitium is en om aan te geven, dat meer aandacht ervoor, nieuwe perspectieven kan bieden. Zowel binnen de reguliere als binnen de natuurgeneeskunde. Het is een terrein waarop beide disciplines elkaar zouden kunnen vinden. Ten slotte mag niet onvermeld blijven, dat met name het interstitium ons leert, dat de mens geen statisch wezen is. In de mens is voortdurend van alles in beweging en in dat verband is gebleken dat er sprake is van ritmische bewegingen. Bekend zijn de bioritmen waarover is geschreven in DNUA van juli/aug. 2006, nummer 184. Hiervoor is gesproken over het interstitium als opslagplaats voor zuren. De zuurgraad is echter niet altijd hetzelfde; deze wisselt twee maal per etmaal, te weten om circa 4 en 16 uur. Er is een verband getoond met de lichaamstemperatuur die eenzelfde ritme blijkt te hebben. De mens staat, zo blijkt weer, ook in een duidelijke wisselwerking met zijn omgeving in de meest ruime zin van het woord.

Meer informatie: info@gezondbeterworden.nl

Telefoon 0543 565253