Digitaal tijdschrift  >  Ziekte van Lyme Een natuurgeneeskundig perspectief

Ziekte van Lyme Een natuurgeneeskundig perspectief

Nog niet zo lang geleden was de ziekte van Lyme [Borreliose] in een bepaalde periode van het jaar actueel. Dit is inmiddels achterhaald omdat de symptomen van de ziekte zich door het hele jaar blijken te manifesteren. In het bijzonder geldt dat voor de late[re] verschijnselen, voor de chronische vorm van de ziekte en voor het zogenoemde Post Lyme Syndroom. De besmetting zelf blijft uiteraard mede afhankelijk van bijvoorbeeld de weersomstandigheden die uitnodigend moeten zijn voor zowel de teken als voor mensen om naar buiten te treden. Overigens is tegenwoordig bekend, dat de Borrelia bacterie niet alleen door teken wordt overgebracht, maar ook door muggen, vliegen, luizen, vlooien enzovoort. Dit geldt natuurlijk alleen wanneer deze dieren de bacterie bij zich dragen. Helaas gebeurt dat steeds vaker waardoor de ziekte van Lyme zich inmiddels heeft ontwikkeld tot een pandemie [wereldwijde besmetting].

De reguliere behandeling van de ziekte van Lyme                                             

De ervaring heeft geleerd, dat de reguliere behandeling met in de regel antibiotica, vaak niet succesvol is. Voorwaarden voor een behandeling met antibiotica zijn, dat het antibioticum voldoende hoog gedoseerd wordt en dat de kuur onafgebroken en lang genoeg duurt. Van kuren korter dan 4 weken kan in veel gevallen geen resultaat worden verwacht. In een periode van 4 weken namelijk, is er een moment dat de bacterie als het ware “zwak” is en dan is de kans dat de bacterie kan worden gedood het grootst. Om zeker te zijn dat moment van zwakte tegen te komen, gaat de voorkeur uit naar kuren van 6 weken. De twijfel over de doelmatigheid van antibiotica bij de ziekte van Lyme, neemt overigens steeds sterker toe. Ook wanneer er sprake is van langduriger kuren.

Twijfel over de bestrijding Borrelia bacterie door antibiotica

Uit het voorgaande blijkt, dat de reguliere geneeskunde zich vooral richt op het bestrijden en het doden van de bacterie. Zoals gezegd, leidt dat veelal niet tot het gewenste resultaat. Enerzijds door de te korte antibioticakuren. Anderzijds blijkt de Borrelia bacterie zodanig slim te zijn, dat deze zich niet zo gemakkelijk laat uitroeien. De bacterie kan zich overal in het lichaam verstoppen en ook van gedaante veranderen waardoor deze onbereikbaar wordt voor bijvoorbeeld antibiotica. De reden waarom ook na meerdere antibioticakuren de ziekte telkens weer de kop op kan steken. Soms gebeurt dat zelfs enige tijd nadat de ziekte lijkt te zijn bestreden. De verschijnselen die dan optreden worden aanvankelijk vaak niet herkend als behorend tot de ziekte van Lyme. Het uitblijven van een adequate behandeling en het toenemen van de kans op het chronisch worden van de ziekte, zijn daarvan het gevolg.

Slimmer zijn dan de bacterie: de natuurgeneeskunde kan dat

Bij de behandeling van de ziekte van Lyme is het van belang om te proberen slimmer te zijn dan de bacterie. De natuurgeneeskunde biedt daartoe mogelijkheden. Behalve op het doden van bacteriën, is de natuurgeneeskunde er vooral op gericht om de eigen afweerkrachten van het lichaam te ondersteunen en te verbeteren. Lichaamseigen afweerkrachten die goed functioneren zijn altijd actief en effectief. Er is in principe geen beperking in intensiteit en tijdsduur. Een goed afweersysteem werkt adequaat en optimaal. De natuurgeneeskunde biedt dus inderdaad perspectief in in principe elke fase van de aandoening! Evenals dat geldt voor de chronische vormen en het Post Lyme Syndroom. Van de behandelaar vraagt dat wel een gedegen kennis van zaken in theoretische en praktische zin. Helaas is dat niet altijd het geval en blijft een positief resultaat geheel of gedeeltelijk uit ondanks de goede bedoelingen en toegewijde inzet van de behandelaar. Van de patiënt vraagt de natuurgeneeskundige behandeling geduld en eventueel een financieel offer. Verder zijn natuurlijk enig inzicht in de ziekte van Lyme, in de ziekte- en herstelprocessen en ook de natuurgeneeskundige aanpak, van belang. Verder is de medewerking van de kant van betrokkene onontbeerlijk. Een goede behandelaar zal de patiënt daar in voldoende mate bij begeleiden.

De verwekker van de ziekte van Lyme: een bacterie, géén virus!             

De ziekte van Lyme wordt veroorzaakt door een bacterie, een spirocheet. Een spirocheet heeft de vorm van een “kurkentrekker”. Door deze vorm kan de bacterie zich door het hele lichaam al “borend” een weg banen via en in alle mogelijke weefsels. Dit maakt de bacterie moeilijk tot onbereikbaar voor bijvoorbeeld antibiotica. Er zijn diverse gevallen beschreven waarbij de bacterie zich dwars door de baarmoeder van zwangere vrouwen heeft geboord om vervolgens de foetus te besmetten. Het kind komt dan al met de ziekte van Lyme ter wereld.

Zoals gezegd, de ziekte wordt veroorzaakt door een bacterie en niet zoals zo vaak wordt gedacht door een virus. Weliswaar bestaat er een aandoening door besmetting met een virus, overgebracht door teken, te weten de Frühsommer Meningo Encefalitis [FSME]. Deze ziekte komt echter niet zozeer hier voor, maar vooral in het Zuiden van Duitsland, Oostenrijk enzovoort. Hoewel dat niet altijd het geval hoeft te zijn, vindt de besmetting met de Borrelia bacterie in de regel plaats via teken. De reden waarom ook wel wordt gesproken over de tekenbeetziekte. Teken verdragen geen extreme warmte en zon. Ze zijn te vinden op “koele", vochtige plekken. Bijvoorbeeld in bossen op de grond tussen de bladeren en tot op zo’n anderhalve meter hoogte in de struiken aan de onderzijde van de bladeren. Teken vallen, in tegenstelling tot wat regelmatig wordt beweerd, niet uit de bomen. Teken lopen over op dier of mens. Op het lichaam zoekt de teek een vochtig, enigszins warm plekje. Bijvoorbeeld in de oksels en de liezen hoewel ze ook elders op het lichaam kunnen toehappen. Wanneer ze op tijd worden ontdekt en zij zich nog niet hebben volgezogen met bloed, dan is de kans op besmetting nog gering. Het is daarom van belang om het lichaam na een boswandeling en dergelijke, goed te controleren op de aanwezigheid van teken. Vooral kinderen die door de struiken kruipen, ook bij huis, moeten minstens eenmaal per dag aan een onderzoek worden onderworpen.

Het verwijderen van een teek

Eventuele teken moeten er met een tekenpincet worden uitgetrokken. Is de tekenpincet eenmaal dicht op de huid samengeknepen, dan mag deze niet meer worden losgelaten. Voorkomen moet worden, dat de inhoud van het lijf van de teek waarin de bacteriën zich bevinden, in de huid komt. Er hoeft geen angst te bestaan voor het afbreken van de snuit van de teek die vervolgens in de huid blijft steken. Deze rest komt er meestal vanzelf vrij snel uit. Soms gaat dat gepaard met een lichte ontsteking, maar dat is minder ernstig dan de besmetting. Het vóór het gebruik bewerken van de teek met olie, alcohol enzovoort is uit den boze. De stress die dit veroorzaakt bij de teek, kan ertoe leiden, dat de inhoud van het lijf van de teek wordt uitgebraakt in het weefsel van degene die is gebeten. Desinfectie na het verwijderen van de teek is wel noodzakelijk. Met het oog op later optredende, onverklaarbare symptomen, is het goed om de data van de tekenbeten te noteren. Er kan dan mogelijk een verband worden gelegd tussen een tot dan toe “stil” verlopen besmetting en de ziekte van Lyme.

 Het voorkomen van een tekenbeet           

De enige meest zekere manier om een tekenbeet te voorkomen is, strakke, goed afsluitende  kleding. Bijvoorbeeld een lange broek waarvan de broekspijpen in de sokken worden gestopt en een van boven goed sluitende blouse of overhemd. Voor kinderen kleiner dan anderhalve meter is een hoofddeksel van belang. Na het goed uitkloppen van de kleding vervolgens het lichaam controleren.

Borreliose een multisysteemziekte met een verscheidenheid aan symptomen

Behalve een infectieziekte is de ziekte van Lyme een multisysteemziekte. Dat wil zeggen, een aandoening waarbij één of meer orgaanstelsels in zijn geheel zijn betrokken zoals het bloed [leukemie], het centraal zenuwstelsel, het skelet, de spieren enzovoort. Dit is mede een verklaring voor de grote verscheidenheid aan symptomen die tegelijkertijd of na elkaar kunnen optreden. De ziekte van Lyme begint vaak met de besmetting van het bloed en de bloedlichaampjes. Dit kan soms, lang niet altijd, worden vastgesteld door bloedonderzoek en speciaal microscopisch onderzoek. Verder kunnen er kortere of langere tijd na de besmetting gewrichts- en/of spierklachten optreden evenals neurologische symptomen. Heel vaak begint het proces met verschijnselen die aan een ernstige griep doen denken.

Er zijn twee ziektebeelden bekend die door een spirocheet worden veroorzaakt. Zij hebben veel gemeenschappelijk. Het zijn de ziekte van Lyme [Borreliose] en de geslachtsziekte Syfilis. Het verloop van beide aandoeningen lijkt heel erg op elkaar. Zo verlopen ze beide in drie fasen en de verschijningsvorm is bij beide heel divers en soms gemaskeerd. Het tijdstip van het uitbreken van de ziekte alsmede de dan optredende verschijnselen kunnen van geval tot geval verschillen. We kennen ook de Borreliose zonder aanvankelijke klachten. Deze klinisch “stille” Borrelia infectie vormt een bijzonder probleem. De betrokkene merkt niets en is volgens de definitie van ziekte, zoals die algemeen bekend is, niet ziek. Echter; naarmate er meer bijzondere symptomen gaan optreden en deze ook worden onderkend, zien we een verschuiving van niet ziek naar ziek. Dat wil zeggen dat geleidelijk en nog niet zo opvallend, het ziektebeeld Borreliose zich ontwikkelt. Zodra evenwel het immuunsysteem verder verzwakt of wanneer een andere storing zich voordoet, dan kunnen de verschijnselen van de ziekte van Lyme meer manifest worden. Van buiten komende en het immuunsysteem verstorende invloeden, zijn het gebruik van antibiotica of contact met gifstoffen vanuit het milieu en dergelijke. Met enige zekerheid kan worden aangenomen, dat deze geleidelijke en onopvallende ontwikkeling zich vaker voordoet dan officieel bekend is.

Ziekte van Lyme moeilijk te diagnosticeren

Inmiddels zal duidelijk geworden zijn, dat de ziekte van Lyme vaak moeilijk te herkennen is. Het verloop kan heel verschillend zijn en in principe kunnen alle symptomen optreden die je je kunt bedenken. Een Borreliose met aspecifieke verschijnselen en laboratoriumwaarden die op de grens zitten, is moeilijk te diagnosticeren. De lijst met de verschijnselen van met zekerheid gediagnosticeerde gevallen van Borreliose wordt steeds langer. Daaronder bevinden zich symptomen die ook voorkomen bij aandoeningen als astma en bronchitis, allergieën, Artritis en artrose, oogziekten, chronische buikklachten, chronische vermoeidheid, het burn-out-syndroom, diabetes, ontstekingen overal in het lichaam, aandoeningen van hart en hersenen, slaap- en spraakstoornissen, depressies, Alzheimer, veranderingen van de persoonlijkheid en vele andere psychische afwijkingen enzovoort. De medische encyclopedie zou je van toepassing kunnen verklaren. De bedoeling van deze niet volledige opsomming is slechts te laten zien hoeveel gezichten de ziekte van Lyme heeft en hoe je bij het stellen van een diagnose op het verkeerde been kunt worden gezet.

Door de vele verschijningsvormen ondergaan tal van patiënten diverse onderzoeken en zien zij soms de nodige artsen vanuit onderscheiden disciplines. Aan het einde van deze lange weg wordt men niet zelden bestempeld tot “hypochonder”. Dit terwijl betrokkene wel degelijk klachten heeft. Alleen de geneeskundige onderzoeken schieten tekort, en leiden niet tot een diagnose. Omdat elk verschijnsel in aanmerking komt om te worden toegeschreven aan de ziekte van Lyme en er volop lijsten met symptomen te vinden zijn, blijft hier een opsomming achterwege.

Onderzoeken naar de ziekte van Lyme

Een bacteriële besmetting roept een reactie op van het lichaam zodra bacteriën het lichaam binnendringen. Het lichaam maakt dan onder meer afweerstoffen aan die de gevolgen van de besmetting moeten tegengaan dan wel beperken. Bij besmetting met de Borrelia bacterie zijn de immuunglobulinen [eiwitachtige afweerstoffen] het meest bekend. In de eerste fase van de Borreliose is dat met name het immuunglobuline M [IgM]. Deze stof is pas na zo’n twee weken in het bloed aan te tonen. Hoewel het toch regelmatig gebeurt, heeft het geen zin om binnen twee weken na de tekenbeet het onderzoek naar IgM te doen. Er zou ten onrechte de conclusie kunnen worden getrokken, dat er geen sprake is van een Borreliose. Pas op een nog later tijdstip kan in het bloed eventueel het immuunglobulin G [IgG] worden aangetoond. Beide parameters IgM en IgG zijn echter niet altijd aan te tonen en ze zijn ook niet echt betrouwbaar; zeker niet wanneer op een verkeerd tijdstip bloed wordt onderzocht en evenmin tijdens of direct na een antibioticakuur. Het is onverantwoord om ervan uit te gaan, dat na een antibioticakuur en/of wanneer de immuunglobulinen niet [meer] kunnen worden aangetoond, de patiënt is genezen. Immuunglobulinen kunnen behalve in het bloed, soms worden gevonden in het Liquor [ruggenmergsvocht] of in het gewrichtsslijm. De beide laatste onderzoeken zijn niet geheel zonder risico en moeten welbewust worden overwogen. Zijn deze niet strikt noodzakelijk dan kunnen ze beter achterwege blijven.

     De diagnose ziekte van Lyme op de eerste plaats een klinische              

Het onderzoek naar en de vaststelling van de diagnose ziekte van Lyme [Borreliose] moeten op de eerste plaats klinisch van aard zijn. Dat wil zeggen, dat de omgeving van de tekenbeet wordt bekeken, dat het verhaal van de patiënt bij de beoordeling wordt betrokken en dat alle symptomen als een soort legpuzzel tot een totaalbeeld worden geweven.

Daarenboven is er speciaal microscopisch onderzoek van het bloed mogelijk waarbij met grote waarschijnlijkheid een besmetting kan worden vastgesteld. Bij het gebruikelijke “levend bloedonderzoek” is de vergroting niet altijd voldoende om details goed te kunnen bekijken. Het “Centrum Gezond Beter Worden” in Winterswijk werkt met een uit Amerika afkomstige microscoop. Er is ook samenwerking met een universiteit en kliniek in Californië. Uiteraard kunnen de resultaten van een behandeling aan de hand van de symptomen en het microscopisch beeld van het bloed, op die wijze worden gevolgd.                                                 

Het verloop van de ziekte en de symptomen van de ziekte van Lyme

Door de vele “gezichten” van de ziekte van Lyme is het moeilijk om het ziektebeeld als een afgebakend beeld te beschrijven. Wel kunnen, evenals bij Syfilis [Lues], drie stadia worden onderscheiden.

Stadium 1 van de ziekte van Lyme en het erythema migrans                     

dat na enkele dagen, maar ook pas na weken tot zelfs maanden manifest kan worden, is gekenmerkt door een ringvormige, rode verkleuring van de huid rond de plaats van de tekenbeet. Het is het erythema migrans dat begint direct rond de tekenbeet en zich langzaam in ringen uitbreidt [migreert] terwijl de middelste ringen weer verbleken. Het is goed vergelijkbaar met de jaarringen van een boom. Het erythema migrans is het enige symptoom dat met zekerheid wijst op een besmetting. Verder kunnen verschijnselen lijken op een ernstige griep. Na soms een periode van schijnbaar herstel, kan de tweede fase zich aandienen.

Stadium 2 van de ziekte van Lyme met vooralgewrichtsklachten                      

is gevolg van de verdergaande “bezetting” van diverse organen door bacteriën. Ook nu kunnen op griep gelijkende verschijnselen optreden. Meer kenmerkend zijn echter gewrichtspijnen met of zonder zwelling, alle mogelijke soorten hartsensaties, verlammingen, concentratie- en spraakstoornissen, oogafwijkingen, lichtgevoeligheid, nekstijfheid en wat hét kenmerk is van Lyme de onverklaarbare moeheid die iemand zomaar ineens kan overvallen. Stadium 2 wordt, omdat klachten van het bewegingsapparaat het meest duidelijk naar voren komen, wel de “reumatische” fase genoemd.

Stadium 3 van de ziekte van Lyme met neurologische en huidklachten                         

volgt weer maanden of jaren later. Er is dan sprake van een chronische infectie. Borrelia bacteriën nestelen zich in het bindweefsel en op andere plaatsen waar ze moeilijk bereikbaar zijn voor antibiotica. De helft van de patiënten die een behandeling met antibiotica kregen, klagen over symptomen die kenmerkend zijn voor deze late fase van de ziekte. Er wordt zelfs verondersteld, dat het derde stadium het gevolg is van de antibioticabehandeling. We zien in dit stadium klachten van een groot aantal gewrichten, huidklachten gekenmerkt door een blauwrode verkleuring, het dun worden van de huid en vooral ook zenuwpijnen al dan niet gepaard met het uitvallen van functies. Dit stadium wordt ook wel de neurologische fase genoemd of met een ander woord “Neuroborreliose”.

De enorme, onverklaarbare moeheid, het kenmerk van de ziekte van Lyme

Zoals hiervoor betoogd, is de onverklaarbare vermoeidheid heel kenmerkend voor de ziekte van Lyme in alle stadia en van het begin tot het einde. Belangrijk is daaraan toe te geven om zo uitputting te voorkomen. Het kan enorm helpen om een middagslaap te doen van zo’n twee uren. Dat kost wel tijd, maar het betekent voor de rest van de dag tijdwinst omdat men meer energie heeft. Het bevordert het herstel doordat tijdens de slaap het immuunsysteem maximale prestaties levert. Bovendien neemt bewust gekozen rust de psychische belasting van het gevoel “niets meer aan te kunnen", weg. Een zo ingrijpende ziekte als de Borreliose vraagt een brede en gedegen aanpak van alle aspecten van lichaam en psyche.

Het Post Lyme Syndroom

Uit verschillende onderzoeken in de periode van 1983 tot 2007 blijkt, dat zo’n 50 % van de patiënten met neuroborreliose ondanks de aanbevolen antibioticabehandeling, nog steeds ernstige klachten heeft. Van de overige lymepatiënten is dat zeker meer dan 16%. De ernst van de klachten zijn verschillend en zij betreffen: Gewrichtsklachten tot en met verstijving van een of meer gewrichten, spierpijnen tot en met verlammingen, aangezichtspijnen met verlammingen, zwelling van de lymfeklieren, haaruitval, hartsensaties als hartkloppingen, een versnelde of onregelmatige hartslag. Een hartblok, een onderbreking in de geleiding van de elektrische prikkel, komt zelfs wel eens voor. Kenmerk van een hartblok is een langzame polsslag [< 50 per minuut]. Andere klachten zijn ook wel duizeligheid, evenwichtsstoornissen, chronische vermoeidheid, uitputting tot en met een gevoel geradbraakt te zijn, stoornissen in concentratie en van het geheugen tot aan dementie, psychische veranderingen waaronder desoriëntatie.

OVERGEVOELIG VOOR GELUID   Overgevoeligheid als nasleep van de besmetting met de Borreliabacterie

De besmetting met de Borreliabacterie kan, ook na een schijnbare genezing, een verhoogde, vaak storende overgevoeligheid, achterlaten. Betrokkenen reageren dan extra gevoelig op bijvoorbeeld elektrische invloeden van hoogspanningsmasten en elektrische leidingen, maar ook op mobiele telefoons en magnetron. Computers, televisies, neonlampen en dergelijke kunnen zo storend zijn, dat men niet of maar kort in de nabijheid van deze apparatuur kan verblijven. Ook kunnen versterkte reacties optreden als gevolg van geopathische invloeden, luchtjes, geluiden en ook voor medicamenten. Hoewel de situatie voor de betrokkenen erg problematisch kan zijn, is er geen sprake van geaccepteerde ziektebeelden. De omgeving kan soms met veel onbegrip reageren op deze veranderingen van de persoon en dit geeft vaak extra spanningen in alle denkbare relaties.

De natuurgeneeskunde kent geen therapieresistentie

De chronische vormen van de ziekte van Lyme, het Post Lyme Syndroom en de hiervoor bedoelde overgevoeligheid, worden heel vaak therapieresistent genoemd. Daarmee wordt bedoeld, dat ze niet [meer] reageren op medische interventies zoals antibiotica- en andere therapieën. De natuurgeneeskunde echter heeft wel degelijk mogelijkheden om hopeloos lijkende toestanden het hoofd te bieden. In hoeverre, is onder meer afhankelijk van de aard en ernst van de klachten, de toestand van de gezondheid, het eigen herstelvermogen van de patiënt, en haar/zijn medewerking. Zoals al eerder benadrukt, vereist deze aanpak van de behandelaar een gedegen theoretische kennis ter zake en de beschikking over voldoende vaardigheden.  

De reguliere behandeling van de ziekte van Lyme met antibiotica

Vanuit het reguliere gezichtspunt moet de Borreliose altijd worden behandeld met antibiotica. Daarbij wordt er vaak wel van uitgegaan, dat de diagnose vast moet staan. Meestal is dat op basis van onbetrouwbare bloedonderzoeken op soms verkeerde tijdstippen. Andere keren kan het zijn dat inderdaad wordt uitgegaan van een verondersteld erythema migrans. Een gerichte anamnese, vraaggesprek over voorgeschiedenis en verloop, vindt niet altijd plaats. Het antibioticum dat wordt ingezet is in de regel Doxycyline. Doxycycline doodt de bacteriën niet, maar belemmert ze om zich te vermeerderen. De belangrijkste bijwerkingen die kunnen optreden zijn huiduitslag, schimmels, diarree, koorts en overgevoeligheid voor zonlicht. Bij langdurig gebruik kan verkleuring en beschadiging van het gebit voorkomen. Verder kunnen een bestaande diabetes en hartafwijkingen nadelig worden beïnvloed. Bij zwangeren en ook vrouwen die borstvoeding geven, kunnen afwijkingen aan het skelet van het kind ontstaan. 

Succes van de behandeling met antibiotica kan worden verwacht wanneer met de kuur direct na de besmetting wordt begonnen. In ieder geval moet er niet al te lange tijd overheen gaan. Het resultaat van antibiotica wordt twijfelachtiger naarmate de besmetting langer geleden is. Na zo’n vier weken hebben de bacteriën zich in het lichaam verspreid en niet zonder meer bereikbaar voor antibiotica. Een dergelijke behandeling kan dan meer nadelen hebben dan voordelen doordat het eigen immuunsysteem wordt afgezwakt terwijl het antibioticum niet veel meer kan uitrichten. Eerder is er op gewezen, dat de kuren lang genoeg moeten duren [minimaal 4 tot 6 weken onafgebroken] en dat de dosering hoog genoeg dient te zijn [200 tot 600 mg per dag]. Er zijn steeds meer artsen die uit zichzelf langere kuren geven en andere die dat doen op verzoek van de patiënt zelf. In verhouding tot het aantal patiënten, blijven het evenwel nog uitzonderingen.

Afhankelijk van hoe lang de klachten bestaan, worden ook kuren gegeven van enkele tot zes maanden en langer. Dit is een enorme belasting voor het hele lichaam in het bijzonder voor het immuunsysteem. Behalve de in te nemen, zogenoemde orale antibiotica, worden ook infusen gegeven met Ceftriaxon of Rocephin.

De door de Lymepatiënt noodgedwongen te volgen reguliere wegen        

Door telkens weer andere klachten, worden patiënten verwezen naar diverse specialisten. Helaas wordt daarbij de samenhang en de mogelijke oorsprong, de ziekte van Lyme, vaak uit het oog verloren. Het kan zelfs gebeuren, dat iemand bijvoorbeeld cortison [prednison] krijgt terwijl de ziekte van Lyme een contra-indicatie is. Behalve soms wat fysiotherapie en dergelijke, krijgen klachten van Lymepatiënten niet veel aandacht. Het blijft meestal bij een antibioticumkuur.

Doordat de behandeling met antibiotica in de praktijk minder succesvol is gebleken dan was verwacht, is de prognose na een reguliere behandeling niet heel positief. Een behandeling, vroeg genoeg ingesteld, kan nog wel resultaat opleveren. Later optredende klachten worden echter heel vaak niet meer geïnterpreteerd als behorend tot de ziekte van Lyme.

De alternatieve / complementaire behandeling van de ziekte van Lyme

Gegeven de ernst en omvang van de Borreliose, zou het goed zijn om een reguliere therapie met antibiotica vergezeld te laten gaan van complementaire interventies. Helaas gebeurt dit maar hoogst zelden. Diverse alternatieve behandelingen zijn denkbaar. Er moet voor worden gewaarschuwd, dat ook hier niet al te gemakkelijk over wordt gedacht. Het is te simpel om te menen, dat het geven van alleen een nosode, de oplossing kan zijn. Hetzelfde geldt voor de behandeling met Bioresonantie bijvoorbeeld, waarbij de bacterie wordt vastgesteld en al na enkele behandelingen wordt beweerd, dat de bacterie weg is en dat men zou zijn genezen.

De behandeling van de ziekte van Lyme vereist een uitgebreid behandelplan en daarvoor moet de nodige tijd worden uitgetrokken. In het andere geval zal succes zeker uitblijven en is de patiënt [zelf] de dupe. De navolgende aspecten van behandeling verdienen de aandacht.

De zuur-base balans: onbalans en het herstel ervan

Eenvoudig gezegd; het lichaam produceert zelf en ontvangt uit de omgeving zuren [pH <7] die, om de zuurgraad [pH] van het lichaam in balans te houden, geneutraliseerd moeten worden door basen [pH >7]. Ziekten, in het bijzonder Lyme, veroorzaken een extra overschot aan zuren. Er zijn dan voldoende basen nodig die van buitenaf moeten worden toegevoerd. Dit vormt een belangrijk uitgangspunt voor een effectieve behandeling van de ziekte van Lyme. De basen kunnen als volgt worden aangevuld:

1.      Via voeding, te weten door middel van groenten, groentedranken en niet al te zoet fruit. Eiwitten zoals vlees, vis, melk en melkproducten, koolhydraten en alle soorten suikers, zijn zuurvormend. Van laatstgenoemde producten moet dus minder worden gegeten en van de eerste producten juist meer;

2.      door inname van basische mineralen [Nemabas, Alkala, Basentabs], zo nodig aangevuld met natriumbicarbonaat;

3.      door basische baden, afwassingen, wikkels enzovoort. Het water dat men ervoor gebruikt moet door basen [Basisch badzout, eventueel soda en/of natrium bicarbonaat] op een pH waarde van circa 8 worden gebracht.

   Ondersteunen van de uitscheiding          

Middelen die de uitscheidingsorganen ondersteunen en de uitscheiding bevorderen zorgen ervoor, dat het lichaam intern wordt gereinigd. Het beste zijn in dit geval complexmiddelen voor lever, nieren en lymfe inclusief en in het bijzonder voor het weefsel tussen de cellen, het interstitium. Deze complexpreparaten kunnen bij elkaar in 1 liter water, over de dag verdeeld, worden gedronken. Bij deze “grote schoonmaak” die tenminste drie maanden moet duren, is het extra drinken van schoon water belangrijk.

Er zijn uiteraard diverse andere niet genoemde mogelijkheden en middelen om te “ontgiften” en te “ontslakken”. De uitscheiding kan nog worden ondersteund door sauna of stoombaden, basische baden, borstelen van het lichaam, massages enzovoort.

                                                                                             

Rust en slaap om het eigen immuunsysteem een kans te geven

Nogmaals; de ziekte van Lyme is gekenmerkt door een onverklaarbare enorme moeheid, die er de hele dag kan zijn, maar ook iemand ineens kan overvallen. Het is van belang daaraan toe te geven en voldoende rust te nemen. Omdat de klachten vaak in de tweede helft van de middag komen opzetten, is het goed om een middagpauze in te lassen en zo’n twee uren te gaan slapen. Moeheid is een signaal dat het lichaam rust nodig heeft. Het immuunsysteem werkt tijdens de slaap het meest effectief en de Lymepatiënt moet het vooral hebben van de eigen afweer. Om die reden is het goed om ’s avonds tijdig naar bed te gaan en voldoende lang te slapen. Naast deze broodnodige rust, is geregelde beweging zeker zo noodzakelijk. Uiteraard moet dat aangepast; men mag in ieder geval niet over haar/zijn grenzen gaan.

De natuurgeneeskundige behandeling van de ziekte van Lyme zelf

Nogmaals moet worden herhaald, dat de behandelaar weet heeft van hoe de behandeling er moet uitzien om resultaat te boeken. De behandeling heeft steeds tot doel de bestrijding van de bacterie en verder de verlichting i.c. het opheffen van symptomen. Natuurgeneeskundig zijn er vele mogelijkheden en het zou te ver voeren alles op te sommen. Hier volstaat een indruk van enkele mogelijkheden. Voor elke patiënt geldt dat moet worden begonnen met een uitgebreid onderzoek op basis waarvan een individueel behandelplan wordt vastgesteld.

1.      Het op natuurlijke wijze bestrijden van de bacterie kan gebeuren door middel van onder meer Samento en Colloïdaal zilver. Dit moet worden ingepast in een speciaal, individueel behandelplan. Tussentijds wordt bijvoorbeeld op geleide van het verloop van de klachten een “Borrelia nosode” gegeven. Omdat de bacterie zich graag inkapselt in bindweefsel wordt voorafgaand aan de nosode nattokinase gegeven waardoor het bindweefsel als het ware oplost.

Uiteraard kan in het beginstadium eventueel met een antibioticum worden gewerkt, maar ook dan zijn natuurgeneeskundige interventies van belang. Het daarmee wachten tot na één of meerdere antibioticakuren is niet verstandig.

2.      Eigenbloedtherapie is een mogelijkheid bij uitstek om specifiek de ziekte van Lyme en de bestaande klachten aan te pakken. De methode wordt besproken in een aparte artikel in dit digitaal tijdschrift.

3.      De diverse klachten vragen elk een eigen behandeling. Binnen de natuurgeneeskunde zijn er wat dat betreft veel mogelijkheden. Te veel om in dit bestek te noemen.

Bert Kloosterman Hp

Pashegge 112

7103 BJ  Winterswijk

Telefoon: 0543 - 565253

info@gezondbeterworden.nl

                                                         http://www.lymenet.nl/forum/viewtopic.php?f=2&t=328